Чайная пыль

Чайная пыль — это мелкодисперсная фракция, образующаяся в процессе механической обработки, фасовки и транспортировки чайного листа. Представляет собой смесь измельчённых частиц чайных листьев, чайных почек (типсов), черешков и волосков, а также посторонних включений (например, пыльцы, частиц почвы). В промышленной классификации чая чайная пыль (англ. dust) относится к самой низкой категории по размеру частиц, наряду с крошкой (англ. fannings). В отличие от цельного листа или ломаного листа, чайная пыль обладает максимальной площадью поверхности на единицу массы, что приводит к быстрой экстракции веществ при заваривании.

Классификация и происхождение

Образование в производственном цикле

Чайная пыль образуется на нескольких этапах:

• Сушка и скручивание: при механическом воздействии на лист (например, в роллерах или барабанах) часть клеток разрушается, образуя мелкие частицы.
• Сортировка и резка: при просеивании через сита с ячейками менее 0,5–1 мм отделяется фракция, называемая пылью. В производстве пакетированного чая пыль и крошка являются целевым продуктом.
• Фасовка и транспортировка: трение частиц друг о друга и о стенки оборудования приводит к дополнительному истиранию.

Стандарты размеров

В международной чайной торговле (особенно в системе CTC — Crush, Tear, Curl) используется следующая градация:

• Whole Leaf (целый лист) — крупные, неразрушенные листья.
• Broken (ломанный лист) — частицы размером 2–4 мм.
• Fannings (крошка) — частицы размером 0,5–2 мм.
• Dust (пыль) — частицы размером менее 0,5 мм.

Чайная пыль может быть дополнительно подразделена на:

• PD (Pekoe Dust) — более крупная пыль, содержащая фрагменты типсов.
• D (Dust) — стандартная пыль.
• FD (Fine Dust) — очень мелкая пыль, почти порошок.

Химический состав и свойства

Содержание экстрактивных веществ

Из-за высокой степени измельчения чайная пыль имеет значительно большую площадь контакта с водой, чем крупнолистовой чай. При заваривании экстракция происходит за 30–60 секунд, что приводит к:

• Быстрому выделению танинов — дубильных веществ, придающих терпкость и горечь.
• Высокой концентрации кофеина — в пыли содержание кофеина может быть на 10–20% выше, чем в цельном листе той же партии, так как кофеин концентрируется в мелких фрагментах.
• Потере эфирных масел — летучие ароматические соединения быстро улетучиваются при измельчении, поэтому пыль часто имеет менее выраженный аромат по сравнению с цельным листом.

Влияние на вкус и аромат

Напиток из чайной пыли характеризуется:

• Тёмным, мутным цветом — из-за коллоидных частиц и взвесей.
• Резким, горьковатым вкусом — при передержке (более 2–3 минут) появляется неприятная вяжущая горечь.
• Слабым ароматом — букет упрощён, преобладают «плоские» ноты (например, «дубовая» горечь или «металлический» привкус при перегреве воды).

Применение

Пакетированный чай

Основная сфера использования чайной пыли — производство пакетированного чая (чайных пакетиков). В массовом сегменте (например, марки Lipton, Ahmad Tea, «Принцесса Нури») пыль и крошка составляют 80–95% содержимого пакетика. Это обусловлено:

• Экономичностью: пыль является побочным продуктом, который дешевле цельного листа.
• Быстротой заваривания: потребитель получает крепкий напиток за 1–2 минуты.
• Стандартизацией: пыль легко дозируется и фасуется.

Чайные напитки и пищевые добавки

• Растворимый чай: пыль используется как сырьё для получения жидких или сухих экстрактов (например, для производства холодного чая в бутылках).
• Чайные ароматизаторы: пыль может служить носителем для искусственных ароматизаторов (например, «бергамот», «яблоко»).
• Кулинария: в некоторых культурах (например, в Японии) пыль маття (тонко измельчённый зелёный чай) используется в выпечке, мороженом и конфетах.

Промышленное использование

• Удобрения и компост: чайная пыль богата азотом, калием и фосфором, поэтому может использоваться как органическое удобрение.
• Кормовые добавки: в небольших количествах добавляется в корм для скота как источник антиоксидантов.
• Косметология: экстракты чайной пыли применяются в кремах и масках благодаря содержанию полифенолов.

Критика и восприятие

Качество и потребительские ожидания

В чайной культуре (особенно в Китае, Японии, Великобритании) чайная пыль традиционно считается низкокачественным продуктом. Основные претензии:

• Отсутствие сложности вкуса: пыль не позволяет раскрыть нюансы терруара и сорта.
• Быстрое остывание и потеря аромата: из-за быстрой экстракции напиток быстро становится «пустым».
• Посторонние примеси: в пыли могут встречаться частицы пластика, бумаги или металла, попавшие при фасовке.

Проблемы безопасности

• Пылевая нагрузка: при производстве чайной пыли образуется взвешенная пыль, которая может вызывать респираторные заболевания у рабочих (например, чайный пневмокониоз).
• Микробиология: из-за большой площади поверхности пыль более подвержена заражению плесневыми грибами и бактериями при нарушении условий хранения (влажность выше 8–10%, температура выше 25 °C).

Интересные факты

• В Индии и Шри-Ланке чайная пыль часто используется для приготовления масала-чая — смеси с молоком, сахаром и специями, где горечь и терпкость маскируются добавками.
• В СССР чайная пыль была основным компонентом так называемого «грузинского чая» низших сортов (например, «Грузинский чай № 36»), который в народе называли «веником» из-за жёсткого вкуса.
• В 2010-х годах в Китае появился тренд на «пылевой пуэр» — специально измельчённый прессованный чай, который позиционируется как «быстрый» вариант для офиса, но критикуется пуритами за потерю «живого» вкуса.
• Чайная пыль используется в качестве сырья для производства теина (кофеина) в фармацевтической промышленности, так как её экстракция даёт высокий выход алкалоидов.

Источники

• ГОСТ 32593-2013 «Чай. Термины и определения».
• «Tea: History, Terroirs, Varieties» by Kevin Gascoyne, François Marchand, Jasmin Desharnais, 2014.
• «The Tea Industry in India: A Survey» by D. P. S. Ahuja, 2005.
• «Handbook of Tea: Chemistry and Processing» by M. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K. S. S. R. K.